Appezöllerlendli du, bischt so tonnders  nett! Lief i z Fetze Strömpf ond Schue, gieng i woni wett; so e Lendli föndt me niene, woni ane chomm, i gsiene, dass me bruucht viil Pfeff ond Lischt, onds do besser ischt.

Luegid au die Dööfer a, chönntits schöner see! Alls so suuber dromm ond draa, gwäsche wie de Schnee. D Feeschter glitzrid i de Sonne, vor em Huus en chüele Bronne, nebed draa e Gaatebeet, s ischt halt tonndes nett.

Isch es Sonntigvomittag, liischt i stöller Rueh, dei am grüene Tennlihaag, los de Vögel zue. Ond was will das Ding bedüüte, zmol vo viile Chölche lüüte, s rüeht diis Heez ond freuscht di halt, s freut si Jungs ond Alts.